Extra / Poëzie

Als kind woonde ik aan een dijk in de polder. In de zomer stond het gras op de dijk kniehoog. Dat sprak erg tot mijn verbeelding. Het was geweldig om in te liggen, zodat niemand je kon zien.

Gras

 

Wat is dat toch met gras
het harde stugge, de halmen
al lang niet groen meer
het was zomer

mag ik vannacht slapen
in het lange gras?

alleen met de aarde
vol klein gegons
alleen met de hemel, de sterren
het argeloos donker als
deken en om me heen
het gras
een onneembare vesting

slapen in het hoge gras
het mocht niet.

 

 

 

 

Zeegedicht

 

Langer dan onze schaduwen
onder de lage zon
deze nadagen van oktober
Lichter dan ons gewichtloos gaan
langs de vloedlijn waar schuimvlokjes
ons kruipend volgen

En overal dat romig licht dat
alle kleuren opslokt

Er is een loom bewegen in
de lange golven, de zilvermeeuwen
waarvan er af en toe een paar
traag op de vleugels gaan

Koel en glanzend spoelt het water
over het zand en onze voeten
spiegelt de spitse pootjes
van de kleine strandlopers

En binnen deze kooi van licht
alleen wij
en een zee van tijd.

 

 

 

Stenen

Ieder jaar als ik in Denemarken ben, zoek ik naar stenen op de stranden daar. Ik zie er altijd veel meer dan ik mee kan nemen…..Dus maak ik ook foto’s ervan.