Blog

Deze keer ga ik voor groen

En niet alleen door meer de fiets te nemen, maar echt de kleur groen…..

Herken je dat? Dat je een beetje verliefd bent op een kleur?

Eigenlijk ben ik dat op wel meer kleuren. De meeste blauwtinten scoren hoog bij mij. Dat kan je ook zien in mijn schilderijen.

Maar vandaag gaat het over groen. En wel vergrijsd groen. Zo lang ik me kan herinneren hou ik al van deze kleur. Soms zweemt het een beetje meer naar turquoise (ook een favorietje), dan weer meer naar grijs. Op het ogenblik zie je deze kleur weer wat vaker in de modewinkels. Ik reuze blij natuurlijk…..

zoveel van deze kleur in huis

Zo vond ik vorig jaar al deze jas. En ook dit jaar draag ik hem met plezier.
In mijn kast kan je aardig wat wol en katoen vinden (je wist al dat ik dol ben op breien?) en de groenige tinten zijn volop aanwezig.
Gisteren nog kocht ik dat lekkere schriftje, lekker omdat het zo fijn in de hand ligt.

En weet je wat leuk is met dit grijsgroen? Het combineert goed met veel andere kleuren. Het allermooist vind ik de combi met helder lichtblauw, maar ook een tikkeltje rood of roze doet het prima.

Geplaatst in Blog op 2 november 2017

Hoe lang doe je nou over zo’n schilderij?

Weet je wat mensen heel vaak vragen? Hoe lang doe je nou over zo’n schilderij?
Ik sta dan altijd een beetje met mijn mond vol tanden….want als eerste denk ik dan: wordt nu de prijs  omgerekend naar zoveel euro per uur….? Kan dat de vergelijking wel doorstaan met…bijvoorbeeld de uurprijs van de loodgieter of kom het meer in de buurt van een tandarts? En, o onzekerheid… Is het dat wel waard?

Maar meestal zie ik een oprecht geïnterresserd gezicht en hoewel het daaroor niet makkelijker wordt, dient zicht meteen de tweede gedachte aan: wanneer begint een schilderij eigenlijk?

Mag je de tijd meetellen dat je op het strand loopt en kijkt hoe lucht en water steeds van kleur veranderen? Of de tijd dat je schetsjes zit te maken en weer verscheurt…Het voorbereiden van het doek, het uitspoelen van de kwasten, het schoonmaken van de vloer als je het palet uit je handen laat vallen (valt altijd met de verf naar beneden toe).

Ik denk dat mensen meestal het moment bedoelen dat je daadwerkelijk de kwast in de verf doopt en de eerste streek zet. Dat is inderdaad een duidelijke startpunt, alleen gebeurt dat niet zonder datgene wat er allemaal aan vooraf gaat.

En dan komt nog het lastigste: Wanneer is een schilderij klaar?
Is dat het moment dat je het signeert? Vaak ben ik daarna nog dagen dingen aan het veranderen. Soms nog als ik na een paar weken foto’s ervan ga maken. Zie ik ineens dat het toch nog anders moet….

dit veranderde een aantal keer

Een grappige ervaring vind ik, als ik aan de telefoon zit, helemaal met mijn gedachten bij het gesprek. En dan toch registreren mijn ogen kennelijk het schilderij. Want plotseling wordt ik me dan bewust dat ik een verkeerde lijn zie of een een raar vlekje of iets dergelijks.

Een duidelijk eindpunt zou moeten zijn dat het schilderij de deur uitgaat, maar daar zijn anecdotes van bekend. Rob van Doeselaar verhaalt in zijn Clementlezing dat Bonnard met een palet en kwast onder zijn jas, stiekem nog iets probeert te veranderen aan werk dat al in een museum hangt….

Van Doeselaar heeft overigens een verhaal dat zeker de moeite waard is, over de vraag waar ik mee begon. Zie http://www.robvandoeselaar.nl/clementlezing

Geloof jij in wonderen?

Ik wel.

D.w.z. niet in dingen die echt onmogelijk zijn, maar laten we zeggen in de huis-, tuin- en keukenwonderen.
Zo loop ik al tijden te tobben met een blessure, of eigenlijk loop ik niet, of nauwelijks, vanwege de pijn. Sinds een paar weken ben ik onder behandeling van een fysiotherapeute. Vorige week had ze me nogal flink aangepakt, met als gevolg dat ik niet kon slapen van de pijn.
Eigenlijk zag ik het een aantal dagen niet meer zo zitten, was lichtelijk wanhopig.
En dan ineens, een week later ga ik voorzichtig boodschappen doen en ja hoor, ik loop zeker een kwartier zonder pijn. Wow, dat voelt dan echt als een wonder!

Herken je dat? Dingen waar je niet op durft te hopen, die je niet verwacht en die dan toch zomaar gebeuren….

Nog zo’n wondertje: Jaren geleden overkwam me, dat ik uit een totaal onverwachte hoek werd uitgenodigd om mee te doen aan een kunstcampagne van een groot verzekeringsbedrijf. Die bestond uit 20 kunstenaars, waaronder bekende namen o.a. Herman Brood, Jan Sierhuis en Astrid Engels. En daar mocht ik tussen als één van de twintig!!! Het heeft mijn kunstloopbaan een enorme boost gegeven en nog steeds voel ik dat als een onverwacht wonder.

Geplaatst in Blog op 12 december 2016

Is het je wel eens overkomen?

Je valt als een blok voor een kunstwerk, in dit geval heb ik het over een schilderij. Je volgt je hart en opgetogen kom je thuis met je nieuw verworven schat. En dan gebeurt het…..

Met wat kunst- en vliegwerk hang je het boven je geliefde blauwe bank en loopt vol verwachting een paar passen naar achteren. Hè, denk je, was dat schilderij al zo blauw? Hmm, eigenlijk wel een beetje veel van het goede!

Of je hangt het naast je rode gordijnen. Zie je plotseling dat er allerlei rode figuren in zitten. Dat was je in de galerie nog niet opgevallen.

Nee, dat klopt. De galerie had witte muren en verder weinig kleur, behalve de kunstwerken. Kijk maar eens naar dit werk.

Probeer eens afzonderlijk naar alle twee  de foto’s te kijken. Dan zie je hoe de omgevingskleur het werk kan beïnvloeden.

Bij het rozerode vlak zie je ineens dat er rode takken in zitten, terwijl die bij het blauwe vlak nauwelijks opvallen. Daar lijkt het hele schilderij ook blauwer.
Dat kan anders uitpakken dan je graag zou willen. Maar je kan er ook gebruik van maken.

Heb je een schilderij met bijvoorbeeld een zweem paarsroze erin (om maar iets te noemen) en je zet daar vlakbij een bos bloemen neer van die kleur (of een schaal of iets anders), dan kan dat elkaar enorm versterken.

Het effect is soms heel subtiel, maar vaak ook heel verrassend. Probeer het maar eens…en geniet van je eigen creatie!

Geplaatst in Blog op 10 augustus 2016